Η σμυρίδα (ή αλλιώς, το σμυρίγλι), αποτέλεσε τον κυρίαρχο ορυκτό πλούτο της Νάξου, πάνω στον οποίο στηρίχτηκε σημαντικό μέρος της οικονομίας και της ευημερίας του νησιού. Πρόκειται για ένα ορυκτό μεγάλης σκληρότητας που χρησιμοποιείται για τη λείανση διάφορων επιφανειών. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, το φυσικό σμυρίγλι έχει παραγκωνιστεί στην αγορά από το τεχνητά παραγόμενο υποκατάστατό του.

Η ύπαρξη του πολύτιμου πετρώματος στη Νάξο εντοπίστηκε από την αρχαιότητα, όπου χρησιμοποιήθηκε για την τελική μορφοποίηση καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Το σημαντικότερα κοιτάσματα του ορυκτού παρουσιάζονται στη Βορειοανατολική πλευρά του νησιού, και κυρίως στην ευρύτερη περιοχή της Κορώνου και της Απειράνθου.

Κατά τις περιόδους της φραγκοκρατίας και της τουρκοκρατίας, υπήρξε συστηματική εκμετάλλευση της σμυρίδας και συγκαταλεγόταν ανάμεσα στα προϊόντα που εξήγαγε η Νάξος. Τα νεότερα χρόνια, η ναξιώτικη σμυρίδα απασχόλησε πολλές φορές το ελληνικό κοινοβούλιο (το επονομαζόμενο ως «σμυριδικό ζήτημα»), καθώς η εκμετάλλευσή της, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος, ενδιέφερε την κρατική οικονομία, ενώ έγινε και αντικείμενο ιστορικών, γεωλογικών, νομικών, οικονομικών και τεχνικών μελετών.

Μάλιστα, για την όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίησή της δημιουργήθηκε ο Εναέριος (ή αλλιώς η Εναέρια Μεταφορά Σμύριδας), το 1925. Πρόκειται για ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα της εποχής του που είχε ως σκοπό τη μεταφορά του πετρώματος από τα ορυχεία της Κορώνου στο λιμάνι της Μουτσούνας.

Σήμερα, ο Εναέριος και τα σμυριδωρυχεία μαρτυρούν την πάλαι ποτέ έντονη δραστηριότητα της περιοχής για την ανεύρεση και αξιοποίηση της σμυρίδας. Τα τελευταία χρόνια έχουν ξεκινήσει προσπάθειες, προκειμένου η περιοχή να μετατραπεί σε ένα μεγάλο γεωλογικό κέντρο, με την ονομασία «Βιομηχανικό Πάρκο Σμυρίδας Νάξου».